Polska Platforma Onkokosmetologii (PPOnk)

2026-10-15 / Aktualności

Choroba zmienia wiele. Nie musi odbierać prawa do piękna

Strona główna > Aktualności > Choroba zmienia wiele. Nie musi odbierać prawa do piękna

O skórze, kobiecości, poczuciu własnej wartości i o tym, dlaczego w onkokosmetologii najważniejszy zawsze pozostaje człowiek.

Są takie momenty w życiu, kiedy wszystko, co do tej pory wydawało się ważne, nagle schodzi na dalszy plan. Diagnoza choroby nowotworowej potrafi zmienić codzienność, plany, relacje i sposób patrzenia na przyszłość. Pojawiają się wtedy pytania, których wcześniej nie trzeba było sobie zadawać. Pojawia się niepewność, strach i potrzeba odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

W tym wszystkim łatwo zapomnieć, że człowiek pozostaje sobą. Nadal ma swoje przyzwyczajenia, upodobania, potrzebę bliskości, piękna i zwyczajnego życia.

Może wciąż chce nakładać ulubiony krem. Może martwi się, że jego skóra stała się sucha, zaczerwieniona lub nadwrażliwa. Może z niepokojem patrzy w lustro, ponieważ twarz, którą znał przez lata, zaczyna wyglądać inaczej.

I może mieć z tego powodu trudne emocje.

Czy to naprawdę coś niewłaściwego? Czy w obliczu poważnej choroby troska o wygląd staje się czymś nieistotnym?

Nie. Człowiek nie przestaje mieć prawa do dbania o siebie tylko dlatego, że zachorował.

Skóra także przechodzi przez chorobę

Skóra jest nie tylko zewnętrzną powłoką naszego ciała. Pełni ważne funkcje ochronne, uczestniczy w regulacji temperatury i stanowi istotną część naszego kontaktu ze światem zewnętrznym. Jest również tym, co widzimy każdego dnia w lustrze i co często wpływa na to, jak postrzegamy samych siebie.

Leczenie onkologiczne może wiązać się z różnymi zmianami w obrębie skóry, włosów, paznokci i błon śluzowych. Ich rodzaj i nasilenie zależą między innymi od zastosowanej terapii, stanu zdrowia i indywidualnej reakcji organizmu.

Może pojawić się suchość, świąd, zaczerwienienie, zwiększona wrażliwość, zmiany pigmentacyjne czy zaburzenie funkcji bariery naskórkowej. Niektóre osoby doświadczają także zmian w wyglądzie twarzy lub utraty włosów. Inne natomiast przechodzą leczenie bez wyraźnych problemów skórnych.

Nie ma jednego scenariusza, który pasowałby do wszystkich.

Za każdą zmianą skórną stoi jednak konkretna osoba. Dla jednej osoby będzie to przede wszystkim problem fizyczny. Dla innej źródło skrępowania, smutku albo poczucia utraty kontroli nad własnym ciałem.

Dlatego nie możemy patrzeć na skórę wyłącznie przez pryzmat objawów. Musimy również dostrzec, co te zmiany znaczą dla człowieka.

Piękno nie jest próżnością

W naszej kulturze wygląd bywa traktowany powierzchownie. Czasami słyszymy, że są ważniejsze rzeczy niż zmarszczki, przebarwienia czy kondycja skóry. Oczywiście, zdrowie jest niezwykle ważne. Ale czy oznacza to, że pozostałe potrzeby człowieka przestają istnieć?

Nie sądzę.

Dla jednej kobiety możliwość pomalowania ust będzie drobnym, przyjemnym elementem dnia. Dla innej zadbana skóra stanie się sposobem na odzyskanie poczucia normalności. Ktoś będzie chciał ukryć zaczerwienienie, ktoś inny zaakceptuje zmiany i nie będzie potrzebował żadnych zabiegów.

Każda z tych postaw jest równie ważna.

Nie chodzi o to, żeby kogokolwiek przekonywać, że musi wyglądać dobrze. Nie chodzi również o to, żeby za wszelką cenę przywracać wygląd sprzed choroby.

Chodzi o coś znacznie prostszego i jednocześnie bardzo ważnego: o możliwość wyboru.

Troska o siebie nie musi oznaczać dążenia do ideału piękna. To przede wszystkim prawo do komfortu, godności i dobrego samopoczucia.

Onkokosmetologia zaczyna się od człowieka

Jako kosmetolog wiem, że pielęgnacja skóry wymaga wiedzy, znajomości jej fizjologii i umiejętności rozpoznawania problemów. W przypadku klientów w trakcie lub po leczeniu onkologicznym ta wiedza musi iść w parze ze szczególną odpowiedzialnością.

Nie możemy pracować według schematów, które sprawdzają się u zdrowych klientów. Nie możemy zakładać, że zabieg bezpieczny w jednej sytuacji będzie odpowiedni również w trakcie leczenia onkologicznego.

Musimy rozumieć wpływ terapii na organizm, potrafić ocenić stan skóry, znać przeciwwskazania i granice własnych kompetencji. Każda decyzja dotycząca pielęgnacji czy zabiegu powinna uwzględniać aktualny stan zdrowia i indywidualne potrzeby klienta.

Czasami najlepszym rozwiązaniem będzie odpowiednio dobrana, łagodna pielęgnacja. Innym razem konieczne będzie odroczenie zabiegu, konsultacja z lekarzem prowadzącym albo rezygnacja z procedury, która mogłaby niepotrzebnie zwiększyć ryzyko powikłań.

To również jest profesjonalizm.

Nie każda potrzeba klienta może zostać zrealizowana natychmiast. Naszym zadaniem jest pomóc znaleźć rozwiązanie, które będzie odpowiedzialne i dostosowane do jego aktualnego stanu zdrowia.

Ale onkokosmetologia to dla mnie coś więcej niż wiedza o tym, jak postępować ze skórą zmienioną przez chorobę lub leczenie.

To również umiejętność spotkania z drugim człowiekiem bez oceniania go, bez narzucania mu własnych przekonań i bez przekonywania, że wiemy lepiej, czego potrzebuje.

Czasami najważniejsze jest to, czego nie widać

Wyobraźmy sobie kobietę, która przychodzi do gabinetu i mówi, że jej skóra nigdy wcześniej nie była tak sucha. Opowiada o pieczeniu, napięciu i dyskomforcie. Być może wspomina również, że trudno jej zaakceptować swój wygląd.

Możemy skupić się wyłącznie na doborze preparatu pielęgnacyjnego. Możemy przeprowadzić wywiad, ocenić stan skóry i zaproponować odpowiednie postępowanie.

Ale możemy też zrobić coś jeszcze.

Możemy wysłuchać jej bez pośpiechu. Nie bagatelizować tego, co mówi. Nie odpowiadać, że przecież są ważniejsze problemy. Nie przekonywać jej, że powinna być silna i nie przejmować się wyglądem.

Możemy po prostu uznać, że to, co przeżywa, ma znaczenie.

Nie musimy być psychologami, żeby rozmawiać z szacunkiem. Nie musimy znać odpowiedzi na wszystkie pytania, żeby okazać empatię. Powinniśmy jednak wiedzieć, kiedy potrzebne jest wsparcie innego specjalisty.

W gabinecie kosmetologicznym nie zawsze możemy zmienić sytuację, w której znajduje się klient. Możemy jednak zadbać o to, żeby nie czuł się w niej oceniany, pomijany czy zawstydzony.

Czasami właśnie to jest początkiem poczucia bezpieczeństwa.

Nie odbierajmy człowiekowi jego własnej historii

Choroba nowotworowa często sprawia, że życie zaczyna być opisywane przez pryzmat wyników badań, terminów wizyt, kolejnych etapów leczenia i medycznych decyzji. Wszystko to jest ważne. Leczenie i bezpieczeństwo muszą pozostać priorytetem.

Jednocześnie osoba w trakcie leczenia nadal jest kimś więcej niż pacjentem. Jest kobietą lub mężczyzną, rodzicem, partnerem, przyjacielem. Ma swoje zainteresowania, poczucie humoru, marzenia i codzienne potrzeby. Może chcieć rozmawiać o chorobie, ale może również potrzebować chwili, w której choroba nie będzie głównym tematem.

Nie każdy chce opowiadać o swoich emocjach. Nie każdy chce rozmawiać o wyglądzie. Nie każdy potrzebuje pocieszenia.

Dlatego tak ważne jest, żebyśmy nie narzucali gotowych odpowiedzi na pytanie, jak powinno się przeżywać chorobę.

Zamiast mówić: „Nie przejmuj się, wygląd nie jest najważniejszy”, możemy zapytać: „Co jest teraz dla Ciebie najtrudniejsze?” albo „W czym mogę Ci pomóc?”.

To niewielka różnica w słowach, ale ogromna w znaczeniu.

Właśnie w taki sposób rozumiem troskę: jako gotowość do zauważenia drugiego człowieka bez odbierania mu prawa do własnych emocji i decyzji.

Dlaczego potrzebujemy onkokosmetologii?

Potrzebujemy jej, ponieważ osoby w trakcie i po leczeniu onkologicznym mogą doświadczać problemów skórnych wymagających odpowiedniej wiedzy i szczególnej ostrożności. Równie ważne jest to, aby bezpieczna pielęgnacja, edukacja i świadome wsparcie były dostępne osobom, które ich potrzebują.

Potrzebujemy specjalistów, którzy będą stale poszerzać swoją wiedzę, rozumieć ograniczenia własnego zawodu i współpracować z przedstawicielami innych dziedzin.

Istotne są również standardy, odpowiedzialna komunikacja i rzetelna edukacja, która nie będzie składać nierealnych obietnic.

Ale potrzebujemy również zmiany w myśleniu.

Chciałabym, żeby onkokosmetologia była postrzegana nie jako luksus czy dodatek, na który można sobie pozwolić dopiero wtedy, gdy wszystkie inne sprawy zostaną rozwiązane. Chciałabym, żeby była rozumiana jako odpowiedzialny obszar troski o komfort i potrzeby klienta, zawsze z poszanowaniem zasad bezpieczeństwa i indywidualnej sytuacji zdrowotnej.

Na koniec chciałabym powiedzieć jedno

Nie chciałabym, żeby osoba w trakcie lub po leczeniu onkologicznym musiała tłumaczyć się z tego, że chce zadbać o swoją skórę. Nie chciałabym również, żeby czuła presję, że powinna wyglądać dobrze, zachować uśmiech i udowadniać światu swoją siłę.

Ma prawo mieć gorszy dzień. Ma prawo nie mieć ochoty na pielęgnację. Ma prawo nie akceptować każdej zmiany w swoim wyglądzie. Ma też prawo szukać sposobów, które pomogą jej poczuć się lepiej we własnym ciele.

Nie możemy obiecać, że pielęgnacja rozwiąże wszystkie trudności związane z chorobą. Nie możemy zastąpić nią leczenia ani sprowadzać czyjegoś doświadczenia choroby do wyglądu skóry.

Możemy jednak zadbać o to, by w naszej pracy było miejsce na wiedzę, bezpieczeństwo, szacunek i zwyczajną ludzką życzliwość.

Bo czasami troska zaczyna się od właściwie dobranego preparatu. Czasami od świadomej rezygnacji z zabiegu. A czasami od uważnej rozmowy i kilku minut, w których człowiek może poczuć, że ktoś naprawdę go widzi.

Choroba może zmienić ciało, codzienność i sposób patrzenia na siebie. Nie powinna jednak odbierać człowiekowi prawa do godności, troski i własnego rozumienia piękna.

I właśnie o taką onkokosmetologię chciałabym wspólnie z innymi specjalistami zabiegać – odpowiedzialną, świadomą i bliską człowiekowi.

Monika Tschuschke, 28 października 2026 r.


O autorce

Monika Tschuschke, współzałożycielka Polskiej Platformy Onkokosmetologii

Monika Tschuschke
Współzałożycielka Polskiej Platformy Onkokosmetologii

Kosmetolog, absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, właścicielka gabinetu Ambasada Piękna w Gruszczynie. Specjalizuje się w terapiach skóry i holistycznym podejściu do jej regeneracji. Wierzy, że profesjonalna kosmetologia to także uważność na człowieka, jego potrzeby i emocje.

Polska Platforma Onkokosmetologii

Rozwijajmy onkokosmetologię razem

Jesteś specjalistą i chcesz dzielić się wiedzą albo pracować z osobami w trakcie i po leczeniu? Dołącz do Platformy lub zadaj pytanie naszym ekspertom.

Zobacz również

Diagnoza zmienia codzienność, ale nie odbiera prawa do troski o siebie. Monika Tschuschke pisze o tym, jak leczenie onkologiczne wpływa na skórę i samopoczucie, dlaczego piękno nie jest próżnością i co w pracy z osobami w trakcie i po leczeniu znaczy podejście, w którym najważniejszy jest człowiek.

29 października 2026 r. w Poznaniu Polska Platforma Onkokosmetologii zawarła porozumienie ramowe o współpracy z Uniwersytetem WSB Merito w Poznaniu. Uczelnia zostaje Partnerem Naukowo-Merytorycznym Platformy. Od początku zakładamy,

Zapraszamy osoby w trakcie i po leczeniu onkologicznym oraz ich bliskich do anonimowej ankiety o potrzebach związanych z pielęgnacją.

Polska Platforma Onkokosmetologii (PPOnk)
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.